Ushbu ilmiy maqolada XIX asrning birinchi yarmida Markaziy Osiyodagi yirik davlatlardan biri bo‘lmish Qo‘qon xonligi hamda Sharqiy Osiyoda hukmronlik qilgan Sin (Xitoy) imperiyasi o‘rtasidagi diplomatik, harbiy-siyosiy va savdo-iqtisodiy munosabatlar arxiv hujjatlari hamda tarixiy manbalar asosida keng miqyosda tahlil qilinadi. Xonlikning Sharqiy Turkiston (Qashqariya) hududi orqali yuritgan tashqi siyosiy strategiyasi, mintaqadagi diniy-siyosiy qo‘zg‘olonlarga munosabati, elchilik aloqalari va o‘zaro kelishuvlar tadqiq etilgan. Shuningdek, maqolada 1832-yilda tuzilgan tarixiy Pekin shartnomasi va uning asosida joriy etilgan “Oqsoqollik” (konsullik va boj yig‘ish) institutining huquqiy va iqtisodiy asoslari ko‘rib chiqiladi.
Qo‘qon xonligi, Sin imperiyasi, Sharqiy Turkiston, Qashqar, diplomatik
munosabatlar, savdo yo‘llari, elchilik, oqsoqollar instituti, bojxona imtiyozlari,
Umarxon, Madalixon.
[1] Bobobekov H. Qo‘qon tarixi. – Toshkent: Fan, 1996. – B. 34-38. qoldi. [2] O‘zbekiston Milliy arxivi, Qo‘qon xonligi diplomatik hujjatlari fondi (I-126-fond), 1-ro‘yxat, 33-ish. – Toshkent: Sharq, 2007. – B. 22-45. [3] Fazliy Namangoniy. Majmuai shoiron. – Toshkent: Sharq, 2007. – B. 12-15. [4] Sodiqov H. Turkiston xonliklarining diplomatik munosabatlari tarixi. – Toshkent: Adolat, 2011. – B. 112-115. [5] Tojiyev A. Qo‘qon xonligining tashqi siyosati va diplomatiyasi (XVIII-XIX asrlar). – Toshkent: Sharq, 2004. – B. 145-148. [6] Kim Ho-dong. The Kokand Khanate and EasternTurkestan in the 19th Century. –